هر وقت که تنهام قلم منو ول نمی کنه ...

حالا هم تنهام نشستم دارم براتون می نویسم یکی از نوشته هامو براتون می ذارم... 

سکوت ...

دوباره سکوت غریب شبها مرا احاطه کرده شاید مرا که تنهایم همین سکوت خواهان است... 

در این سیاهی شب ستارگان چون جاده ای نورانی هستند ... 

این دانه های مروارید غلطان و چشمک زن تنها در شب چه می خواهند ...

ستاره ای در حال خاموش شدن است سوسویش مرا به وجد می اورد ... 

ایا باید در این واپسین لحظات عمرش باز هم بدرخشد ... 

او ستاره است پس تا اخرین لحظه ستاره می ماند ...

ماه غریب گوشه ای از اسمان کز کرده و به زیباییه ستارگان خیره شده ...

شب زیباست دخشش ستاره درتاریکی شب زیباست...